কিছু চিন্তা

কিছু চিন্তা 

....Debojit Bharali

 

প্ৰতিটো সৃষ্টিৰ যি এক আধ্যাত্মিক দিশ..... সেয়া ঈশ্বৰ প্ৰদত্ত । মানুহৰ সুক্ষ্ম সুক্ষ্ম সু চিন্তিত সদাচাৰে পাৰস্পৰিক জীৱনৰ প্ৰমূল্য অতি অৰ্থৱহ কৰিব পাৰে ।

মানুহেই সকলো জানে । এওঁলোকৰ অজ্ঞাত একো নাই । সহানুভূতিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তিলানীৰ চকুলো লৈকে সকলোতে মানুহৰ দৈবিকতা বিদ্যমান । আৰু এই দৈবিকতাই হয়তো আমাৰ সমাজখনৰ ভাৰসাম্যতা ধৰি ৰাখিছে । বহু দিশত তথৈবচ হৈছে যদিও সদাচাৰণৰ আলোকে হয়টো সমাজ খনক এফলীয়া হবলৈ দিয়া নাই ।

সমাজক মানুহৰ প্ৰয়োজন আছে । সেইদেখি মানুহক কেৱলমাত্ৰ মানুহৰহে প্ৰয়োজন আছে ।

এই প্ৰজাতিয়ে সেয়াই যেন বোধগম্য কৰি যাওক আৰু মানুহৰেই জয়গান গাই যাওক ।

মংগল তেতিয়া কেৱল মানুহৰেই হ'ব ।

মানৱ সৃষ্ট সমাজৰ গৰিমা মানুহেই ধৰি ৰাখিব লাগিব । সম্পৰ্ক সমূহৰ মান সেই সম্পৰ্কৰ হিচাবতেই ৰাখিব লাগিব । জগতৰ সম্ভ্ৰান্ত সৃষ্টি হিচাবে আমি জগতৰ ওচৰতে কৃতজ্ঞ হৈ থাকিব লাগিব । আমি আমাকেই বুজিব লাগিব , আমি আমাকেই সহায় কৰিব লাগিব । তেতিয়াই হয়টো জীৱনৰ উদ্দেশ্যটি আমাৰ সমুখত

স্ফটিক হৈ পৰিব । কিন্তু জীৱনক আমি বহু কথাত বেয়াও পাওঁ ।  সেই বেয়া পোৱা সীমিত হৈ হৈ আহি যদি এসময়ত ৰিক্ত হয়.... তেন্তে সেই ৰিক্ততাই পুনৰ জীৱনক ভাল পাবলৈ শিকাব ।

হে মানৱ গণ । তুমি নিজৰ গৰিমাৰেই গৰিমামণ্ডিত ।

........আৰু পৃথককৈ তোমালোকক স্বীকৃতিৰ প্ৰয়োজন নাই ।