✿ চিন্তাৰ সঁফুৰা ✿

জীৱনৰ সোঁৱে বাঁওে   ........ দেৱজিৎ ভৰালী । কথাটো এনেকুৱা নহয় যে জীৱনটো নাটকীয় । হয়টো কথাটো এনেধৰণৰ যে জীৱনৰ বিভিন্ন পৰিস্থিতিত আমাৰ অভিনয়ে জীৱনক নাটকীয় ৰূপ দি যায় । আমাৰ প্ৰচেষ্টা প্ৰকৃততে সকলো সময়তে এয়াই থাকে যে সমগ্ৰ জীৱন সত্তাৰ সতে আমি একাত্ম হৈ আগুৱাই যাওঁ .... কিন্তু বহসময়ত বহু চিন্তাই আমাক স্থবিৰ কৰি পেলাই । আমি চিন্তা কৰোঁ আৰু ভাবোঁ   যে কিদৰে কিহৰ দ্বাৰা একোটা সমাধানৰ  পথ বিচাৰি   পোৱা যায় । আমি সুখ সন্ধান কৰাৰ পথবোৰ সততে বিচাৰি নাপাওঁ । কেতবোৰ নিমিলা অংকই সেই সুখৰ উত্তৰ বিচাৰি উলিওৱাত বাধা দিয়ে । কিন্তু আমাৰ প্ৰয়াস অটুট  থাকে । বহুসময়ত সময়ে আমাক বিচলিত কৰে । কিন্তু নিজকে চম্ভালি লোৱাৰ আমাৰ যি শক্তি সেয়া সময়েই আমাক দি যায় । কেতিয়াবা উজুটি , কেতিয়াবা খোকোজা , কেতিয়াবা বেমেজালি , কেতিয়াবা যুঁজ , কেতিয়াবা মিতিৰালি , কেতিয়াবা হতাশা , কেতিয়াবা নিৰাশা , কেতিয়াবা চকুপানী আৰু কেতিয়াবা হাঁহি । এইবোৰ আমাৰ জীৱনে নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু সেই নিৰ্ধাৰণ কৰা প্ৰক্ৰ...

।। জীৱন-ৰেখা ।।                          ........দেৱজিৎ ভৰালী । কষ্ট । জীৱনৰ এডাল ৰেখা । জীৱন পোৱাৰ দিনাই অংকন কৰা এই ৰেখাডাল আজীৱন থাকি যায় । বহু চেষ্টা কৰে জীৱনে ৰেখাডাল মচি পেলাবলৈ কিন্তু সেই চেষ্টা ব্যৰ্থ হয় সৰহভাগ সময়তে । আচলতে সময়েই লগ নিদিয়ে সেই কাৰ্যত । জীৱনে তেন্তে কিয় উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে... সেই ৰেখাডাল যে এডাল জীৱনৰেখা ? কিয় বুমেৰাং হৈ ঘুৰি আহিব বুলি জানিও  বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰে সেইডাল দলিয়াই পেলাবলৈ ? কিয় জীৱনে বোধ নকৰে যে কষ্টৰ ৰেখাডাল সজীৱ হৈ আছে মানেই জীৱন আছে ? এৰা...... নকৰে হয়তো এইকাৰণেই...... যে জীৱন সুখ পিয়াসী ,  হৰ্ষ পিয়াসী । জীৱনক উপভোগ লাগে , আনন্দ লাগে , বিনোদ লাগে , জীৱনক বিশ্ৰাম লাগে । জীৱন লৱৰি ফুৰে ; জীৱন দৌৰি ফুৰে  এনে কিছু পাৰ্থিৱতাৰ দিশে য'ত কষ্টৰ কোনো স্থান নাই । তাতনো কেনেকৈ থাকিব । সেই ৰেখাডাল দেখোন জীৱনতেই আছে । জীৱনে সেই পাৰ্থিৱতাৰ পৰশত একধৰণৰ মছগুল হৈ পৰে । সেই মছগুল প্ৰবৃত্তিয়েই আচলতে জীৱনৰ  কষ্টৰ ৰেখা...

।। ৰত্নৰ অন্বেষণ ।।                                                    দেৱজিৎ ভৰালী ।  মানৱ সৃষ্ট চিন্তা আৰু নীতিৰ দ্বাৰাই সমাজ সদায় উদ্ভাসিত হৈ আহিছে । ভিন ভিন পৰিস্থিতি তথা মানৱৰ চিন্তাধাৰাৰ মাজেৰে সমাজে নিজৰ অৱস্থিতি নিৰ্ণয় কৰে । সমাজৰ উত্থান আৰু পতনৰ কাৰক একমাত্ৰ মানৱ জাতি । আমাৰ দ্বাৰাই সমাজে নানান ৰূপ পায় । কিন্তু সাম্প্ৰতিক সময়ছোৱাত পৰিলক্ষিত হোৱা কথাটো হৈছে  সমাজৰ দিশ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব পৰা আমাৰ যি শক্তি, সেই শক্তি আমি কিমান সযতনে আৰু কিমান সচেতন ভাৱে প্ৰয়োগ কৰিছো, সেয়া । সমাজৰ কেউকাষে চকু ফুৰালেই আমি নিজেই নিজৰ সত্বাক হেয় জ্ঞান কৰাৰ এটি পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হয় । আমি এচামে প্ৰায়ে এইবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰি সচকিত হওঁ আৰু তেনে পৰিস্থিতিৰ উপশম ঘটাবলৈ নানানটা ব্যৱস্থাৰ পোষকতাও কৰোঁ । কিন্তু সেয়া ফলপ্ৰসু হোৱাৰ বাটত আমিয়েই কেতবোৰ বাধাৰ সৃষ্টি কৰোঁ । আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে সকলো উচিত হব, কিন্তু বহুসময়ত সেই চিন্তাই বাস্তৱ ৰূপ নাপায় । আৰু যেতিয়াই আমি স...